Thursday, June 29, 2006

Η ανάγνωση της λογοτεχνίας ως πολιτική πράξη

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αυγή", 27 Ιουνίου 2006)

Λίγο μετά την μεταπολίτευση ήταν.
Με τον Αντώνη φίλοι στενοί από το Πανεπιστήμιο.
Οι δρόμοι μας δείχναν να διαχωρίζονται, αλλά η φιλία μας παρέμενε πάντα το ίδιο δυνατή.
Εκείνος, με άποψη ανύπαντρος, με πάθος πολιτικοποιημένος και ενταγμένος σε κόμμα προοδευτικό .
Εγώ περίμενα το πρώτο μας παιδί, εργαζόμουνα και ανακάλυπτα τον στοχασμό μέσα από τη λογοτεχνία.
Μια βραδιά, κάτι σχετικό με τη μελλοντική μας ζωή συζητούσαμε κι εγώ δήλωσα πως για τα επόμενα χρόνια έβλεπα τον εαυτό μου να κράτά στο ένα χέρι το μωρό και στο άλλο ένα μυθιστόρημα.
Και τότε ο Αντώνης γύρισε και με κοίταξε έντονα και με φωνή που μέσα της υπόβοσκε η απαξίωση, μου είπε -<<Μα ως πότε πια θα διαβάζεις μυθιστορήματα;>>
Όταν ο πιο καλός σου φίλος απαξιώνει ότι περισσότερο αγαπάς και πιστεύεις, πληγώνεσαι έντονα, αισθάνεσαι ολότελα μόνος.
Δεν του απάντησα. Δεν ήθελα την πληγωμένη μου διάθεση να την μετατρέψω σε αντιπαράθεση.
Και μετά περάσαν κάμποσα χρόνια, ο Αντώνης έβλεπε τα πολιτικοποιημένα ιδανικά του να οδηγούνται σε διάψευση… Εγώ τον παρακολουθούσα, προσπαθούσα μέσα στα λογοτεχνικά κείμενα που διάβαζα να βρω ήρωα που τυχόν θα ζούσε το ίδιο μ΄ αυτόν δράμα, για να ξέρω αποτελεσματικότερους τρόπους να του συμπαρασταθώ. Μα δεν χρειάστηκε να βοηθήσω το φίλο.
Πέθανε ξαφνικά –ήταν ένα θάνατος άδικος όσο και λυτρωτικός.
Ο Αντώνης δεν θα γερνούσε ποτέ, αλλά και ποτέ δεν θα έφτανε να συναντήσει το προσωπικό του αδιέξοδο.
Παρέμεινα χωρίς το φίλο, με την απόφαση να μείνω πιστός στα κοινά μας ιδανικά. Αυτά που εκείνον μέσα από την πολιτική πράξη τον προδίνανε, εμένα που μέσα από τη αναγνωστική εμπειρία με εμπλουτίζανε.
Από τότε έχω απόλυτα συνειδητοποιήσει πως η ανάγνωση λογοτεχνικών έργων είναι μια πράξη πολιτική.
Τις πολιτικές θέσεις τις σχεδιάζουν άνθρωποι και άνθρωποι είναι εκείνοι που τις εφαρμόζουν ή τις αντιμάχονται.
Η πολιτική πράξη δεν ξεκινά μήτε τελειώνει στο δικαίωμα του εκλέγει και εκλέγεσθαι, μήτε πόσο μάλλον από την ενεργό συμμετοχή σε κόμματα, συνδικάτα και ομάδες.
Η πολιτική πράξη έχει ένα πλατύτερο εύρος –αρχίζει από τον τρόπο που αντιμετωπίζεις την ίδια του την πλέον προσωπική ταυτότητα* το φύλο σου. Έχει να κάνει με το πώς στέκεσαι απέναντι στα άτομα της ίδια σου της οικογένειας, προχωρά στο πως εκφράζεις τον έρωτα, τη φιλία, το επάγγελμα σου, τις καθημερινές κοινωνικές σου σχέσεις.
Και διεισδύει στη στάση που κρατάς απέναντι σε όσα πληροφορείσαι, σε όσα υποψιάζεσαι, σ΄ εκείνα που διαισθάνεσαι.
Και βέβαια έχει άμεση σχέση με τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι όχι μόνο ως άτομο, αλλά και ως κάτοικος του πλανήτη και γενικότερα του σύμπαντος.
Η πολιτική στάση απαιτεί γνώση του παρελθόντος, βίωμα του παρόντος και όραμα του μέλλοντος.
Η πολιτική στάση απαιτεί ενδοσκόπηση και ευελιξία. Λογική όσο και συναίσθημα. Ρεαλισμό όσο και φαντασία. Τόλμη μα και σύνεση. Επανάσταση και συντήρηση.
Δεν ξέρω τίποτε περισσότερο αποτελεσματικό ως προς την εφαρμογή όλων αυτών, από την ανάγνωση της λογοτεχνίας.
Γιατί μέσα στα λογοτεχνικά κείμενα όλα αυτά υπάρχουν, αλληλοσυμπληρώνονται ή αυτοαναιρούνται, συνδυάζονται μα και πλαταίνουν.
Ο Αντώνης –εκείνος ο φίλος που ποτέ δεν θα ξεχάσω- θέλησε να εδραιώσει τη ζωή του σε κείμενα πολιτικού προβληματισμού και σε πράξεις στενής πολιτικής συμμετοχής. Μάλλον είχε αμελήσει την προσωπική ενδοσκόπηση που δεν στηρίζεται στην βεβαιότητα της πράξης, αλλά στην ισορροπία ανάμεσα στο παρατηρώ και αναρωτιέμαι.
Το υπαρξιακό αδιέξοδο του ίσως να εκφράστηκε με τον θάνατό του.
Έμεινα εγώ, στο ένα χέρι να κρατώ το παιδί και στο άλλο το μυθιστόρημα.
Οι ήρωες και οι ηρωίδες των λογοτεχνικών κειμένων μου μιλούσαν για το ρόλο του πατέρα. Και στη συνέχεια του πολίτη.
Μου έμαθαν πως η αναγνωστική πράξη είναι μια πράξη συμμετοχής στα κοινά. Πράξη πολιτικής παρέμβασης, εν τέλει.

24 Comments:

Blogger scalidi said...

Με συγκίνησε βαθύτατα το κείμενό σας και με προβλημάτισε.
"...η ανάγνωση λογοτεχνικών έργων είναι μια πράξη πολιτική...Έχει να κάνει με το πώς στέκεσαι απέναντι στα άτομα της ίδια σου της οικογένειας, προχωρά στο πως εκφράζεις τον έρωτα, τη φιλία, το επάγγελμα σου, τις καθημερινές κοινωνικές σου σχέσεις.
Και διεισδύει στη στάση που κρατάς απέναντι σε όσα πληροφορείσαι, σε όσα υποψιάζεσαι, σ΄ εκείνα που διαισθάνεσαι..." Ιδίως αυτό το τελευταίο νομίζω ότι αρχίζω να το βιώνω σιγά σιγά, δηλαδή τα διαβάσματά μου να διαμορφώνουν τη διαίσθησή μου. ευχαριστώ γι' αυτό το κείμενο, ήταν ό,τι χρειαζόμουν να διαβάσω αυτή τη στιγμή που με είχε καταβάλλει μια αδιερεύνητη θλίψη...

Thursday, June 29, 2006  
Blogger scalidi said...

Μία ερώτηση πρακτική: η Αυγή έχει site? Στα ψαχτήρια μία εμφανίζονται κάποια κείμενα και μία τα χάνω. Άρχισα να διαβάζω τις κριτικές του Βούλγαρη από τότε που βρήκα ότι ήταν ο μόνος από τους κριτικούς που είχα μαζί του την ίδια άποψη για ένα βιβλίο "Το μηνολόγιο ενός απόντος". Τέλος πάντων...

Thursday, June 29, 2006  
Blogger Dim. Stefosis said...

Έτσι είναι, αγαπητέ κύριε Κοντολέων... Η ανάγνωση είναι πράξη εξόχως πολιτική! Και η σπουδαιότερη πολιτική πράξη είναι να μάθουμε τα παιδιά (μας) να διαβάζουν (όπως λέγαμε ένα πρωϊνό πριν μερικούς μήνες, όπως ίσως θυμάστε...) Να είστε καλά, να γράφετε για να μπορούμε να διαβάζουμε (εμείς και τα παιδιά...)

Thursday, June 29, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Αγαπητή Scalidi
Αν είναι γεγονός πως ένα μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς μας το διαμορφώνουν οι άνθρωποι με τους οποίους κάνουμε στενοή παρέα, θα πρέπει να αποδεχτούμε πως το ίδιο γίνεται και με τους ήρωες κάποιων μυθιστορημάτων που ιδιαιτέρως αγαπήσαμε. Προσωπικά διαμόρφωσα -για παράδειγμα- τη στάση μου απέναντι στις γυναίκες όχι μόνο από τον τρόπο που είδα τις τρεις, τέσσερις γυναίκες τις ζωής μου, αλλά και από τον τρόπο που συνομίλησαν μαζί μου η Έμμα Μποβαρύ, η Μπλανς Ντυμπουά και η Ειρήνη Φορσάιθ.
Μα ο τρόπος που ένας άντρας στέκεται απέναντι σε μια γυναίκα δεν είναι εν τέλει και μια πολιτική στάση;

Friday, June 30, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Αγαπητέ sociothoughts
Ενθυμούμαι εσάς και κάτι γενικό από τα όσα είπαμε. Καθόλου παράξενο να υποστήριξα αυτό που γράφεται -πάντα υποστηρίζω στης καθημερινές συζητήσεις μου ότι είναι για μένα στάση ζωής.
Κι αν γράφω και για παιδιά -πιο σωστά, αν πολλά από τα έργα μου φροντίζω να είναι έτσι γραμμένα ώστε να μπορούν να τα διαβάσουν "και" παιδιά είναι γιατί πιστεύω πως όπως όλες οι σημαντικές συνήθειες που θα διαμορφώσουν την προσωπικόλτητά μας, έτσι και η σωστή ανάγνωση πρέπει να ξεκινά από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας.
Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι η ενασχόλησή μου με την λογοτεχνία για παιδιά και νέους έκανε κακό στη γενικότερη συγγραφική μου πορεία. Αντιθέτως εγώ θεωρώ πως όχι απλώς την βοήθησε, αλλά και την διεύρυνε. Γιατί η απλότητα στην έκφραση είναι ένα μέγιστο προσόν που ο κάθε συγγραφέας πρέπει να επιδιώκει την κατάκτησή του.
Ευχαριστώ που τα βήματά σας με ακολουθούν

Friday, June 30, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Αγαπητή scalidi
www.avgi.gr -αυτή είναι η ηλεκτρονική δνση της εφημερίδας

Friday, June 30, 2006  
Blogger scalidi said...

ευχαριστώ, βρίσκεται ήδη στα αγαπημένα μου, θέλω να διαβάζω τα κυριακάτικα άρθρα. ενδιαφέρον αυτό που λέτε για το πώς βλέπετε τις γυναίκες. μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ κι εγώ πώς βλέπω τους άνδρες μέσα από μυθιστορηματικούς ήρωες και κατέληξα σε κάτι που με εντυπωσίασε: με τους περισσότερους απ' αυτούς ταυτιζόμουν. Ας πούμε δηλαδή με τον ήρωα του Φλωμπέρ από τη Συναισθηματική Αγωγή...Λες και έζησα κι εγώ την ιστορία του ήταν, μπορεί και να την έζησα τελικά

Friday, June 30, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Τώρα όμως με μπερδέψατε...
Ή μήπως εγώ σας μπέρδεψα;
Αναφέρθηκα σε ηρωίδες της λογοτεχνίας που με κάνανε να δω τις γυναίκες με τη ματιά που τις βλέπω. Αλλά ασφαλώς και υπάρχουν άντρες ήρωες της λογοτεχνίας που σταμάρισαν το τρόπο που βλέπω τις γυναίκες -θυμάμαι πρόχειρα τους ήρωες του Καραγάτση, αλλά και τον Κίτσο Πανθέο... Αλλά, τώρα που τα γράφω όλα αυτά, έχω την εντύπωση πως ως άντρας βλέπω τις γυναίκες μέσα από τον τρόπο που οι δικοί μου ήρωες τις βλέπουν... Συγγραφική εγωκεντρικότητα ή σχιζοφρένεια; Όπως και νάναι με οδηγείτε σε επικίνδυνες εξομολογήσεις

Friday, June 30, 2006  
Blogger scalidi said...

Δεν είχα διόλου τέτοια πρόθεση. ;)

Εννοώ ότι αρχίζω να βλέπω στους άνδρες τη συναισθηματική πλευρά που συμπίπτει με τη δική μου. Με βοήθησε σε αυτό ο εν λόγω ήρωας του Φλωμπέρ με τον ανεκπλήρωτο έρωτά του. Δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο σε έναν άνδρα με τον τρόπο που το περιγράφει ο συγγραφέας. Νόμιζα ότι αποτελεί δικό μου προσωπικό προνόμιο και του φύλου μου.Με εξέπληξε, γιατί είδα έναν άνδρα να βλέπει τις γυναίκες, όπως εγώ τους άνδρες. (Ωχ, μπερδεύτηκα κι εγώ, φοβάμαι!)
Να γίνω συγκεκριμένη, δεν περίμενα ένας άνδρας να αγαπάει έτσι ανέλπιδα και να περιμένει έστω και μια ματιά από μια γυναίκα και μόνο αυτό να του αρκεί, να κρέμεται απ' αυτό. (τουλάχιστον εμένα μου έχει συμβεί-αποκαλύψεις κι εγώ, για να είμαι δίκαιη- να περιμένω απλώς και ένα βλέμμα από έναν άνδρα) πίστευα ότι εσείς οι άνδρες είστε πιο πρακτικοί σε αυτά τα θέματα και ξεπερνάτε πρόσωπα και πράγματα πιο εύκολα από μας. γελάστηκα; θα δείξει...

Friday, June 30, 2006  
Blogger scalidi said...

Θα σας αφήσω τώρα, ήταν ωραία η κουβέντα μας για μένα, αλλά νομίζω ότι γίνομαι κουραστική σε σας. Με καλούν και τα προσωπικά γλυκά βάρη του Σαββατοκύριακου: να μαγειρέψω και κανένα ωραίο φαγάκι για κανέναν άνδρα. Πάω σούπερ-μάρκετ τώρα. Προτείνω αν δεν έχετε μπει, να δείτε το μπλογκ του Αθήναιου, τώρα που είπα για μαγειρική. Πολύ ωραίο ύφος γραφής. θα το βρείτε από το Ελληνική Λογοτεχνία ως "Τα γουργουρητά του Αθήναιου"

Friday, June 30, 2006  
Blogger el-bard said...

"Δείξε μου το φίλο σου να σου ποιος είσαι" λέγαμε παλιά. Αν οι φίλοι μας (ή οι παππούδες μας, που λέει ο Έκο) είναι τα βιβλία, τότε δεν έχω παρά να απαριθμήσω τα βιβλία που με συντρόφεψαν, που με καθόρισαν και με διαμόρφωσαν, για να καταλάβει κάποιος ποιος είμαι.
Όλα αυτά ακούγονται ευχάριστα ανάμεσα σε βιβλιόφιλους. Όμως, κ.Κοντολέων -κι αυτό το ξέρετε κι εσείς καλά- οι νέοι άνθρωποι δε διαβάζουν. Δεν εννοώ τα παιδιά, που κατά κάποιο τρόπο διαβάζουν και υποχρεωτικά πολλές φορές, αλλά τα σημερινά 14-15-16-17χρονα κ.λπ. Και γιατί δεν μπορούν (ο Παπαδιαμάντης κι ο Ροίδης περιμένουν στη γωνιά καλύτερες μέρες που δε θα'ρθουν), και γιατί δε θέλουν και γιατί δεν τους μάθαμε και γιατί παίρνουν παράδειγμα από τους γονείς τους και γιατί έχουν άλλα πράγματα να κάνουν και γιατί...και γιατί...
Ασφαλώς το διάβασμα είναι πράξη πολιτική. Και το συνειδητό μη-διάβασμα πράξη πολιτική είναι. Όμως, το ασυνείδητο μη-διάβασμα τι είναι; Και τι παίρνει τη θέση του διαβάσματος ως πολιτικής πράξης σήμερα, που οι νέοι μας δε διαβάζουν;

Monday, July 03, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

el-bard
Η πολιτική ως συνειδητή πράξη της καθημερινότητας μάλλον απουσιάζει από τις επιλογές ζωής των πολλών. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι πράξεις τους -η κάθε πράξη τους- δεν έκπέμπει μια πολιτική στάση, που όσο δεν συνειδητοποιεί αυτήν της την παράμετρο, τόσο περισσότερο πολιτική γίνεται.
Με άλλα λόγια κι εδώ αναζητάμε την ποιότητα. Τη συνειδητοποίηση. Την ενδοσκόπηση, εν τέλει.
Το ότι είμαστε λίγοι μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί και ελάχιστα. Έχω επιλέξει στη ζωή μου να είμαι πάντα ανάμεσα στις μειονότητες. Κι όσο κι αν ονειρεύομαι πως κάποια στιγμή μια μειονότητα θα γίνει πλειοψηφία, τόσο τρέμω αυτό το γεγονός.
Να σας το πω με άλλα λόγια -όταν όλοι θα διαβάζουν, εγώ θα σταματήσω να γράφω.
Εγωϊσμός; Εστετισμός; Ή όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια;
Αφήνω σε σας την απάντηση...

Monday, July 03, 2006  
Blogger scalidi said...

el bard, χαίρομαι που η προτροπή μου έπιασε τόπο και ήρθες να διαβάσεις αυτό το κείμενο. εύλογος ο προβληματισμός σου για τους νέους, αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να κάνει κανείς κάτι άλλο από το να δώσει στα παιδιά του κίνητρα και ερεθίσματα να διαβάσουν. εγώ τουλάχιστον αυτό θα κάνω, αν αποκτήσω κάποτε παιδιά. ελπίζω τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου να υπάρξουν γι' αυτά το μεγαλύτερο κίνητρο για να διαβάσουν λογοτεχνία, εγώ τουλάχιστον εκεί βρίσκω το πιο απάνεμο καταφύγιο από όλους και από όλα. Στη λογοτεχνία.
Ας χαρίζουμε στα παιδιά γύρω μας βιβλία, από περιέργεια και μόνο κάποιο θα μπει στο τριπάκι να το διαβάσει. ιδίως αν τα πιτσιρίκια είναι αντιδραστικά, αν τους δώσεις το βιβλίο και τους πεις να μην το διαβάσουν ποτέ, τότε τα έχεις καταφέρει: θα πέσουν με τα μούτρα και θα το χαρούν στο τέλος...

Tuesday, July 04, 2006  
Blogger dianathenes said...

"Έμεινα εγώ, στο ένα χέρι να κρατώ το παιδί και στο άλλο το μυθιστόρημα.
Οι ήρωες και οι ηρωίδες των λογοτεχνικών κειμένων μου μιλούσαν για το ρόλο του πατέρα. Και στη συνέχεια του πολίτη".


Δεν είναι καθόλου περίεργο, μιας και συμβολικά ο πατέρας αντιστοιχεί στην Ιδέα. Δε βρίσκω επομένως κανένα καλύτερο τρόπο να αποδοθεί ο ρόλος του πατέρα από την εικόνα που μας δώσατε: στο ένα χέρι το παιδί και στο άλλο το μυθιστόρημα! Το μυαλό του πατέρα αντλεί τις Ιδέες από τη λογοτεχνία και από κει τις μεταγγίζει στο παιδί. Που θα γίνει πολίτης.

Wednesday, July 05, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Δεν το είχα δει -ομολογώ- από αυτή τη σκοπιά. Έχει ενδιαφέρον η πρόταση σας -ακόμα και ως εικαστική άποψη

Wednesday, July 05, 2006  
Blogger scalidi said...

Ναι, πράγματι πρόκειται για πολύ ωραία ιδέα. Σ' αυτή την εικόνα στάθηκα κι εγώ. Μακάρι οι άντρες σήμερα να είχαν πιο συχνά στο μυαλό τους τέτοιες ιδέες. Θα ήταν καλύτεροι γονείς, καλύτεροι άνθρωποι και πιο ευτυχισμένοι οι ίδιοι. Νομίζω ότι στην αναζήτηση του ρόλου τους στις νέες συνθήκες, χάνουν πολλοί απ' αυτούς την ομορφιά της πατρότητας, όπως και οι γυναίκες βέβαια. Θέλω για τον εαυτό μου να ζήσω μια τέτοια εικόνα: το μωρό στην αγκαλιά και το βιβλίο ανάμεσά μας

Wednesday, July 05, 2006  
Blogger Alexandra said...

Κάποια στιγμή, τυχαία, κάποιοι άνθρωποι που θεωρούμε ότι θα είναι για πάντα συνοδοιπόροι, φεύγουν. Όχι γιατί σταματάμε να τους αγαπάμε ή να τους δίνουμε από τη θετική μας ενέργεια, αλλά γιατί αυτοί οι άνθρωποι στοιχειώνουν μέσα τους... Δεν μπορούν να προχωρήσουν πιο πέρα. Φοβούνται, μπλοκάρουν, τρομάζουν και μετά χάνονται από τη ζωή μας. Δεν αντέχουν. Αυτό είναι επώδυνο για κάποιους που προχωρούν, που εξελίσονται. Τους λείπει η παρουσία των φίλων, των αγαπημένων, αλλά, είναι καθαρά προσωπική τους επιλογή και στάση ζωής. Με πόνο ψυχής κάποιος αποχωρίζεται ένα φίλο ζωής... αλλά.

Πολιτική για μένα λοιπόν είναι να ξέρεις να ζεις, να ρουφάς τη ζωή και να προσαρμόζεσαι, να είσαι παραγωγικός και φωτεινός, ναι, να κάνεις παιδιά, να διαβάζεις μυθιστορήματα αλλά και Αστερίξ, να είσαι σοβαρός και να είσαι και αστείος, να γελάς με τις γκάφες και τις ανοησίες σου... Να αγαπάς και να το δείχνεις! Προσωπική πολιτική είναι να ανοίγεσαι στην δική σου αλήθεια. Με ειλικρίνεια και σεβασμό να προχωράς έχοντας γύρω σου αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα.

(ευχαριστώ για τη φιλοξενία)

Thursday, July 06, 2006  
Blogger COSTANTINA said...

Μα δεν υπάρχει κάτι στην ζωή μας που να μην είναι πολιτική πράξη. Ακόμη και ασυνείδητα.

Thursday, July 06, 2006  
Blogger Λεία Βιτάλη said...

Πολύ ωραίο το κείμενό με γενναία άποψη. Θα ήθελα να προσθέσω άλλη μια διάσταση στο αποτέλεσμα της ανάγνωσης καλών βιβλίων. Την κριτική ματιά που διαμορφώνει στον αναγνώστη. Που με τη σειρά της η κριτική ματιά απέναντι στα πράγματα είναι πράξη καθαρά πολιτική.

Thursday, July 06, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

@alexandra, costantina, λεια βιταλη

Όλα όσα κάνουμε εκφράζουν μια πολιτική θέση. Αλλά τα όσα κάνουμε προέρχονται από τα όσα πρώτα συναισθανόμαστε και μετά σκεφτόμαστε. Τελικά ας πράττουμε σύμφωνα με τις ιδέες μας.
Και στ΄ αλήθεια είναι πικρό να βλέπεις να απομακρύνονται (γιατί παραμένουν στάσιμοι) κάποιοι που κάποτε ήταν δίπλα σου. Αλλά μπορεί -σε μερικές περιπτώσεις- να είμαστε εμείς που έχουμε μείνει στάσιμοι και να είναι οι άλλοι που έχουν προχωρήσει.
Πώς στ΄αλήθεια να είσαι σίγουρος αν τελικά κινείσαι ή όχι;

Friday, July 07, 2006  
Blogger dianathenes said...

Νομίζω ότι από τη στιγμη που υπάρχει απο-χωρισμός, υπάρχει κίνηση.

Friday, July 07, 2006  
Blogger Alexandra said...

->Μάνος Κοντολέων,

'Πώς στ΄αλήθεια να είσαι σίγουρος αν τελικά κινείσαι ή όχι;'

Λοιπόν, για πολύ καιρό δεν ξέρουμε... Ο χρόνος και το ένστικτο είναι αυτά που μας το υποδεικνύουν...

Υπάρχει ο δρόμος της επιλογής και της προσωπικής, υποκειμενικής αλήθειας του καθενός μας.

Δηλαδή, ο φίλος που έχει 'κολλήσει' (για μένα) σε παλιές σκέψεις, ιδέες, προσεγγίσεις και τελικά δεν προχωράει, δεν εξελίσσεται (αντικειμενικά) αλλά νομίζει, μέσα στο φανατισμό της ανάγκης του να υπερασπιστεί αυτά που θεωρεί σωστά, ότι ακολουθώντας αυτή τη στάση ζωής, εξελίσσεται καλύτερα από μένα, που αφήνω τα παλιά και τα γνωστά και ανοίγομαι, πειραματίζομαι, κάνω λάθη, δεν ξέρω αν προχωράω στη σωστή διεύθυνση, πολλές φορές προχωράω μέσα στην ομίχλη και συναντώ πολλά ταυτόχρονα μονοπάτια... μπερδεύομαι.

Αλλά το βήμα μου είναι ελεύθερο, δεν είμαι μαγκωμένη από τα εσωτερικά μου φαντάσματα, τα πολεμάω, ενώ εκείνος όσο περνάει ο καιρός μαζεύεται συρρυκνώνεται γιατί μέσα του το θηρίο της ανασφάλειας, των εμμονών και της αυτοαναίρεσης μεγαλώνει.

Έτυχε να βρω στο δρόμο μου αξιόλογους συνοδοιπόρους που κάποια στιγμή φοβήθηκαν, αυτο-αναιρέθηκαν, αυτο-κλείστηκαν, αυτο-οτιδήποτε. Ως αποτέλεσμα, σταμάτησαν να είναι οι ίδιοι... και εγώ απλά δεν άντεχα άλλο να βλέπω ένα φάντασμα. Η αλήθεια μερικές φορές πληγώνει και απομακρύνει επώδυνα. Εκείνοι απομακρύνθηκαν, εγώ δεν το κατάλαβα, όσο παιρνούσε ο καιρός περισσότερο... δεν έχει αναπληρωθεί το κενό που άφησαν οι παλιοί εαυτοί τους μέσα μου.

Friday, July 07, 2006  
Blogger scalidi said...

συμπάσχω πλήρως με την Αλεξάνδρα, ιδίως με τα τελευταία της λόγια...Δυστυχώς!

Saturday, July 08, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Ναι, φίλοι μου. Πάντα η κίνηση δημιουργεί πικρούς αποχωρισμούς. Αλλά κίνηση είναι και το ταξίδι ... Και όπως λέει και ο ποιητής -"άντε να φεύγουμε όλο"
(Αλήθεια ποιος το έγραψε αυτό; Ουράνης, Χατζόπουλος ή μήπως Βάρναλης; Κάποιος άλλος;...
Και τελικά, είναι όμορφο να θυμάσαι αυτό που είπαν οι ποιητές, ακόμα κι όταν έχεις ξεχάσει το όνομά τους;)

Saturday, July 08, 2006  

Post a Comment

<< Home