Wednesday, July 12, 2006

Σχεδόν Έρωτας -μια κριτική

Έφτιαξα αυτό το blog για να λειτουργεί ως συμπλήρωμα της ιστοσελίδας μου. Να μπορώ να ενημερώνω όσους ενδιαφέρονται για το έργο μου για το τι καινούργιο γράφω, το τι γράφεται για τα βιβλία μου, όπως βέβαια και να ανταλλάσω απόψεις με φίλους του ιντερνετ πάνω σε ζητήματα λογοτεχνίας.
Με αυτή, λοιπόν, τη λογική δημοσιεύω κατά καιρούς και post με συνεντεύξεις μου και με κριτικές για τα βιβλία μου.
Ανάμεσα στις τελευταίες και αυτή που ακολουθεί


Μάνος Κοντολέων, Σχεδόν έρωτας, διηγήματα, σελ. 168, Πατάκης, 2006
Πέρα από το έργο του που εντάσσεται στην παιδική και την εφηβική λογοτεχνία (έργο που δίκαια τον έχει κατατάξει ανάμεσα στους δύο ή τρεις σημαντικότερους εκπροσωπους της των τελευταίων 30 χρόνων,) ο Μάνος Κοντολέων (γεν. 1946) μας έχει δώσει και περισσότερα από δέκα πεζογραφικά βιβλία που απευθύνονται στο ενήλικο κοινό. Παρόλο που ο χώρος του βιβλίου δύσκολα αποδέχεται κάποιον όταν ξεφεύγει από την εικόνα που έχει δημιουργηθεί για αυτόν (συχνά και δίχως την θέλησή του) αξίζει τον κόπο να πούμε πως το αλληγορικό μυθιστόρημα του Κοντολέων Ιστορία Ευνούχου (2001) ήδη χαρακτηρίστηκε από την κριτική ως γραμματολογικό γεγονός (Άλκηστις Σουλογιάννη στο περιοδικό Διαβάζω, τεύχος 416) ενώ το μυθιστόρημά του Ερωτική αγωγή αποτελεί ένα εξαιρετικής τόλμης ερωτογράφημα, το οποίο επιχειρεί να ερμηνεύσει ολόκληρο τον 20ο αιώνα ως ένα αντιθετικό σχήμα απελπισμένης αναζήτησης και αμήχανης άρνησης του ερωτισμού (εγχείρημα που, με λίγες εξαιρέσεις, αγνοήθηκε από την προσανατολισμένη σε εύκαιρες ηθογραφίες κριτική).
Τα διηγήματα του Σχεδόν έρωτας (όπως και το θεατρικό έργο Η τέταρτη εποχή, Πατάκης 2005) αποτελούν την συνέχεια της ίδιας διερεύνησης: την αναζήτηση της προσωπικής ταυτότητας δια του ερωτικού (του σεξουαλικού) προσδιορισμού. Λόγου χάρη, η ηρωϊδα (ο ήρωας;) του Δόλου (το εμβληματικό πρώτο διήγημα της συλλογής – και μια από τις πιο ευτυχισμένες πεζογραφικές στιγμές του Κοντολέων) γνωρίζει την δόξα υποδυόμενη έναν άλλον• ωστόσο ο άντρας που έγινε γυναίκα και Ολυμπιονίκης στο τέλος της ζωής της αναγκάζεται να διεκδικήσει ξανά αυτήν την κλεμμένη ταυτότητα διά του θανάτου της (ουσιαστικά δια της αυτοκτονίας της, σε μια βίαιη επίθεση μιας συμμορίας σε ένα σούπερ μάρκετ – και το αίμα στο στήθος της γίνεται το κρίσιμο μετάλλιο της ζωής της.
Το στοίχημα του έρωτα που πάντοτε συνοδεύεται από το μετέωρο βήμα του «σχεδόν» διατρέχει και τα εννιά διηγήματα της συλλογής: η απάτη, η σεξουαλική ελευθεριότητα, το παιχνίδι των ρόλων, η υποδόρια αλλά θανάσιμη υπονόμευση του αστικού ερωτισμού, η μελαγχολία του ανικανοποίητου, η δοξολογία των υπονοουμένων, η αγωνία του αυτοπροσδιορισμού είναι οι βασικοί άξονες του Κοντολέων (και όχι μόνο σε αυτό το βιβλίο του). Τα εκφραστικά μέσα κατακτημένα, η έκφραση ηθελημένα κοφτή, η στίξη ιδιαίτερα λειτουργική, η τεχνική ζεμένη στην αποθέωση του μετεωρισμού, του διφορούμενου, του οριακά ανεκπλήρωτου που πάντοτε απομένει άλλοτε ως θύμηση και άλλοτε ως ενοχή. Με άλλα λόγια: εννιά διηγήματα που μπορούν να διαβαστούν ως εννιά προσωπικές προτάσεις ερωτογραφικού ύφους.
Επίσης, εξαιρετικά επιτυχημένη αποδεικνύεται η επιλογή του Κοντολέων να ενσπείρει, εκ των υστέρων, μέσα στα διηγήματα στίχους νεοελλήνων ποιητών που αγαπάει (από τον Κ.Π. Καβάφη, τον Γιώργο Σεφέρη και τον Μανώλη Αναγνωστάκη μέχρι την Αθηνά Παπαδάκη και τον Γιάννη Βαρβέρη). Το αποτέλεσμα είναι ένα καινούριο κείμενο, εντελώς διαφορετικά φωτισμένο, το οποίο καταφέρνει να συνδιαλέγεται με τους στίχους και να αποκτά χάρη σε αυτούς εντελώς διαφορετική προοπτική. Αναμφίβολα ένα ευτυχισμένο αποτέλεσμα μιας πολύχρονης αναγνωστικής εμπειρίας αλλά και μιας ιδιαίτερης συγγραφικής ευαισθησίας – και, γενικότερα, μια από τις σημαντικότερες συλλογές διηγημάτων των τελευταίων χρόνων.

Άρης Προκοπίου - Περιοδικό Μοβ (Νο 14, Καλοκαίρι 2006)

21 Comments:

Blogger Alexandra said...

Μπορεί ένας συγγραφέας να γράψει διαφορετικά είδη?

Εκτιμώ ότι δεν είναι θέμα θέλησης, είναι θέμα έμπνευσης και δυναμικής της δεδομένης στιγμής.

Ο έρωτας είναι ένα ανεξάντλητο θέμα έμπνευσης. Είναι τόσο πολύπλοκος, υπέροχος, άρρωστος και σκοτεινός.

Δεν ξέρω αν υπάρχει φόρμα του πόσο αγαπάς, πόσο ποθείς, πόσο μισείς κάποιον που έχεις μπροστά σου από ανάγκη... Γιατί ο έρωτας είναι ανάγκη...

Ακόμα και μια μοιραία ματιά στο δρόμο μπορεί να είναι πηγή έμπνευσης για έναν άνδρα ή μια γυναίκα να ερωτευτεί. Να αρχίσει να ψάχνει για μια ολάκερη ζωή αυτήν ή αυτόν που τη δεδομένη στιγμή τον σημάδεψε.

Ο έρωτας μπορεί να είναι πηγή έμπνευσης για δημιουργία αλλά παράλληλα πηγή έμπνευσης για καταστροφή και αυτοκαταστροφή.

Γι'αυτό μ'αρέσει αυτό το θέμα... ο έρωτας είναι πάνω από όλα εξέλιξη.

Wednesday, July 12, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

@alexandra
Ναι είναι εξέλιξη. Ίσως σε μια πιο ακριβή διατύπωση -κίνηση. Γι αυτό και ρίσκο. Άρα ζωή.
Αλλά κίνηση - ρίσκο -ζωή είναι και για ένα συγγραφέα να προσπαθεί να γράφει διαφορετικά είδη.
Είναι βέβαια και έμπνευση, είναι και δυναμική, αλλά δίχως διάθεση έμπνευση δεν δημιουργείται.
Οι διαφορετικές φόρμες αφήγησης, οι διαφορετικές οπτικές γωνίες εμπλουτίζουν τις τεχνικές συγγραφείς και εμβαθύνουν την ποιότητα προσέγγισης θέματος και ψυχών.
Θα ήμουνα σαφώς ένας άλλος συγγραφέας αν είχα γράψει μόνο παιδικά ή μόνο εφηβικά ή μόνο ενηλίκων κείμενα. Μπορεί καλύτερος, μπορεί χειρότερος. Αλλά το ρίσκο που με γοήτεψε τόσα χρόνια δεν θα το είχα ζήσει.
Και μια που μιλάμε για έρωτα -αλήθεια γιατί ξεχνάμε το πως βλέπαμε τον έρωτα με τα παιδικά μας μάτια; Από εκείνη τη ματιά μήπως δεν έχει δημιουργηθεί η ενήλικη ερωτική συμπεριφορά μας;

Wednesday, July 12, 2006  
Blogger Alexandra said...

-> μάνος κοντολέων,

Συμφωνώ, η δημιουργία είναι έρωτας είναι ζωή. Για έναν συγγραφέα (και οποιονδήποτε δημιουργό) είναι απόλυτη ανάγκη. Όπως λένε, αν ένας δημιουργός δεν δημιουργεί, αρρωσταίνει (πρόσφατα το κατάλαβα και εγώ)...

Επίσης ένας καταξιωμένος συγγραφέας που ρισκάρει γράφοντας ένα διαφορετικό είδος το κάνει από δίψα, από έρωτα για δημιουργία... είναι αυτό που ξεχωρίζει κάποιον που γράφει εμπορικά από κάποιον που γράφει επί της ουσίας, από την καρδιά του. Το ρίσκο του ερωτευμένου με τη δημιουργία, με την εξέλιξη, με την κίνηση, με τη ζωή. 'Γουστάρει' (συγχωρέστε το άγριο ρήμα, αλλά ήταν το μόνο που μου ταίριαζε) να δουλέψει σε κάτι διαφορετικό, που όμως του δίνει έμπνευση.

Μιλώντας για αθώο έρωτα μέσα από τα μάτια της ψυχής, πιστεύω ότι οι παιδικοί μας έρωτες μέσα από τα μάτια της αθωότητας οδήγησαν υπόγεια και τις ενήλικες επιλογές μας. Άγνωστο πως, αλλά η παιδική ηλικία μας σημαδεύει πολύ περισσότερο από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Thursday, July 13, 2006  
Blogger scalidi said...

Ρίσκο,ζωή, τι ωραία που τα λέτε1 Χθες είδα μια συνέντευξη της Ιζαμπέλ Αλιέντε στην Εύη Κυριακοπούλου, Ετ1 (Η ζωή είναι αλλού), και αυτό έλεγε κι εκείνη παίρνεις ρίσκο, αγαπάς τους ανθρώπους...

Thursday, July 13, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

@scalidi
Εκδίδομαι -να θυμηθούμε πως το συγκεκριμένο ρήμα έχει δυο έννοιες... Μόνο η μια αφορά τους συγγραφείς;
@alexandra
Αθώο παιδικό βλέμμα -αλήθεια πόσο τελικά είναι αθώο το βλέμμα ενός παιδιού; Αν αθωότητα εννοούμε αυτό που δεν κρύβει κάτι πίσω από την πρόσοψη, τότε αναρωτιέμαι (καθώς καταβυθίζομαι στην δική μου παιδική ηλίκια) πότε έμαθα για πρώτη φορά να κρύβω από τους άλλους τις σκέψεις μου... Μάλλον πολύ νωρίς.
Το παιδί μαθαίνει να προσαρμόζεται στον κόσμο των ενηλίκων και από τα πρώτα μαθήματα που εισπράττει είναι και το καμουφλάζ.
Ανορθόδοξα ακούγονται αυτά από κάποιον που γράφει για παιδιά; Μα νομίζω πως το έχω κι άλλοτε γράψει -ας διαβάσουμε με ματια ανοιχτά τον Άντερσεν.

Thursday, July 13, 2006  
Blogger scalidi said...

έχετε δίκιο, απλώς εγώ προτιμώ πεισματικά -μπορεί και άστοχα ψευτορομαντικά, ή μελό- τη μία και μόνο πλευρά. την άλλη την αγνοώ μέχρι να με ενοχλήσει

Thursday, July 13, 2006  
Blogger Alexandra said...

-> μανος κοντολεων,

'αλήθεια πόσο τελικά είναι αθώο το βλέμμα ενός παιδιού; Αν αθωότητα εννοούμε αυτό που δεν κρύβει κάτι πίσω από την πρόσοψη, τότε αναρωτιέμαι (καθώς καταβυθίζομαι στην δική μου παιδική ηλίκια) πότε έμαθα για πρώτη φορά να κρύβω από τους άλλους τις σκέψεις μου... Μάλλον πολύ νωρίς.'

Δηλαδή αποδεχόμαστε το παιδί ως μινιατούρα ενήλικα σε όλα τα επίπεδα? Δεχόμαστε ότι είναι πολύ περισσότερο 'ενήλικο' από όσο τα ταμπού και τα χρηστά ήθη της κοινωνίας μας επιτρέπουν να δεχθούμε?

Όοσν αφορά το καμουφλάζ... πράγματι ενώ μας λέγανε 'είναι κακό να λες ψέμματα, παράλληλα μας έδιναν κατευθύνσεις να πούμε 'αθώα ψέμματα' ότι κοιμάται ο μπαμπάς ή ότι δεν ξέρουμε πού είναι η μαμά, ενώ γνωρίζαμε... '. Πολύπλοκη η εξέλιξη ενός παιδιού ή ενός νεαρού ανθρώπου?

Thursday, July 13, 2006  
Blogger scalidi said...

Αλεξάνδρα, σε πληροφορώ ότι με μεγάλωσαν αντιμετωπίζοντάς με σαν ένα απλώς μικρό ενήλικο άνθρωπο και τώρα μου φέρονται λες και είμαι παιδί. Διάβασε σε παρακαλώ το βιβλίο της Καθλήν Κέλλυ-Λαινέ, «Πήτερ Παν ή το θλιμμένο παιδί». Θα σε βοηθήσει πραγματικά την ίδια να καταλάβεις πολλά πράγματα για τον εαυτό σου και τους άλλους

Thursday, July 13, 2006  
Blogger Alexandra said...

-> skalidi

Ευχαριστώ για την πρόταση. Με χαρά να το διαβάσω. Η γνώση και το καινούργιο είναι πάντοτε ευπρόσδεκτα.

Αν και εγώ ανήκω στην ίδια κατηγορία με εσένα (στο πρώτο κομμάτι). Ήμουν μεγάλη-μικρή... Όπως με έλεγε η μητέρα μου 'γεννήθηκες γρια παιδί μου' ή όπως μια φίλη μου εγγλέζα με λέει, 'old soul'.

Thursday, July 13, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

@alexandra - scalidi
Πώς αλλιώς να μεγαλώσουμε τα παιδιά; Από την πρώτη τη στιγμή, την ώρα που χαιρόμαστε την ανεμελιά τους (ή αυτό που εμείς νομίζουμε ως ανεμελιά) την ίδια ώρα αγωνιούμε για το πως θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα στη ζωή. Άλλωστε το σχολείο έρχεται πολύ νωρίς στη ζωή ενός παιδιού και σχολείο σημαίνει ένταξη στην κοινωνία. Μια κοινωνία πολύ άγρια -πόσο σκληρά είναι τα παιδιά απάνεντι στο όποιο άλλο διαφέρει. Ανάγκη επιβιώσης και του δυνατού και του αδύναμου.
Δεν συμβιβάζομαι με μια τέτοια στάση, όσο κι αν σα γονιός βρέθηκα μπροστά σε μεγάλο προβληματισμό και συχνά ενέδωσα. Αλλά τελικά το μόνο σημαντικό είναι το παράδειγμά μας. Και το μόνο βέβαιο πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με τα λάθη μας κυρίως.
Ενοχές ενός ενήλικα; Αν είναι έτσι μάλλον καθυστερημένα διατυπώνονται επωνύμως. Γιατί μέσα στα βιβλία έχουν κρυφτεί εν γνώσει μου.
θα ψάξω πάντως κι εγώ να το βρω το βιβλίο και θα το διαβάσω

Thursday, July 13, 2006  
Blogger Χρήστος Φασούλας said...

Καλώς με... και ας άργησα!
Καλώς σας βρήκα! Και όχι μόνο τον αγαπητό μου Μάνο, αλλά και τη φίλη μου την Αλεξάνδρα! Μάλλον, τελικά, έχανα τόσον καιρό που δεν είχα ανακαλύψει τον μαγικό κόσμο των μπλογκ... Αλλά εγώ είναι να μην ανοίξω μια πόρτα. Δε φεύγω, εκτός κι αν με... πετάξουν με τις κλοτσιές!
Και έπεσα πάνω στην περίπτωση! Αλλά αν αρχίζω να γράφω την άποψή μου πάνω στο θέμα που έχετε θίξει, Μάνο και Αλεξάνδρα, θα τελειώσω το πρωί. Και είμαι πολύ κουρασμένος αυτή τη στιγμή για να το κάνω. Άλλωστε, ήδη έχω γράψει σχετικά -ή περίπου σχετικά- με το θέμα της παιδικής αθώότητας -ή "αθωότητας"- γύρω στις... οχτώ χιλιάδες λέξεις! Και είμαι ακόμα στην αρχή. Και φυσικά οι δυο σας θα είστε από τους πρώτους που θα το διαβάσετε ολοκληρωμένο:)

Friday, July 14, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Και να φανταστείς Χρήστο πως η συζήτηση ξεκίνησε από μια κριτική για μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο "Σχεδόν Έρωτας" Και καταλήξαμε στη... Σχεδόν Αθωότητα.
Και σκέφτομαι τώρα που τα γράφω αυτά, πως οι ενήλικες δίνουν το χαρακτηρισμό "παιδική" στην αθωότητα ίσως για να δικαιολογήσουν ότι οι ίδιοι ως ενήλικες δεν μπορούν πια να είναι αθώοι.

Friday, July 14, 2006  
Blogger Χρήστος Φασούλας said...

"...οι ενήλικες δίνουν το χαρακτηρισμό "παιδική" στην αθωότητα ίσως για να δικαιολογήσουν ότι οι ίδιοι ως ενήλικες δεν μπορούν πια να είναι αθώοι". Ούτε παιδιά, θα συμπλήρωνα... Έτσι δεν είναι, Μάνο;

Saturday, July 15, 2006  
Blogger Alexandra said...

> μανος κοντολεων

'η συζήτηση ξεκίνησε από μια κριτική για μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο "Σχεδόν Έρωτας" Και καταλήξαμε στη... Σχεδόν Αθωότητα.'

Πιστεύω ότι έχουν άμεση σχέση αυτές εδώ οι δύο λέξεις... Γιατί Έρωτας είναι και ένα είδος Αθωότητας.

Είναι η καθαρότητα της ματιάς, είναι το βλέμμα της πρώτης φοράς, είναι σαν να ανακαλύπτεις μια μαγική παραλία καθάρια, κρυστάλλινη, με σμαραγδένια νερά και δελφίνια να κολυμπούν γύρω σου... και αυτή η παραλία είναι για σένα μόνο και για τον αγαπημένο σου. Γιατί μόνο με την αθωότητα του βλέμματος και την δύναμη της ερωτευμένης ψυχής ένας άνθρωπος μεταμορφώνεται, εξελίσσεται σε αυτό που η καρδιά του λέει να γίνει... (ναι, είμαι αθεράπευτα ρομαντική).

> Χρήστο, χαρά μου να σε βρω εδώ.

Sunday, July 16, 2006  
Blogger Saccaniam said...

Γιατί μόνο με την αθωότητα του βλέμματος και την δύναμη της ερωτευμένης ψυχής ένας άνθρωπος μεταμορφώνεται, εξελίσσεται σε αυτό που η καρδιά του λέει να γίνει...

ΙΣΩΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΟΜΟΙΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ
Ο ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΟΡΩΝ ΔΙΧΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΑΦΟΥ Η ΟΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΟΡΑΣΗ
ΙΣΩΣ ΓΙ ΑΥΤΟ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΝΑ ΕΝΣΤΑΛΑΖΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΤ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΨΑΤΕ
ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΟΜΟΙΩΜΑ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ
ΙΣΩΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
Η ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΚΟΜΗ
Η ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ ΑΥΤΗ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΑΤΗ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ
ΟΠΟΤΕ ΠΟΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ "ΕΝΟΧΕΣ"
ΑΘΩΟΤΗΤΕΣ

Tuesday, July 18, 2006  
Blogger scalidi said...

saccaniam,επιστρέψατε και δυναμικά βλέπω. Ωραίο αυτό που λέτε

Tuesday, July 18, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Η αθωότητα μάλλον προυποθέτει ανδιοτέλεια. Πώς λοιπόν να συνδυαστεί με τον έρωτα;
Στο νέο post θέτω το θέμα της συζήτησής μας ειδωμένο και από μια άλλη σκοπιά
Και περιμένω αντιδράσεις...

Tuesday, July 18, 2006  
Blogger Χαρτοπόντικας said...

Κυρίες και κύριοι,

Ο Χρήστος μ' έστειλε σ' αυτό το ποστ γιατί είχαμε μια παρόμοια συζήτηση στο δικό μου μπλόγκ.
Επιτρέψτε μου, λοιπόν να καταθέσω κι εδώ την ίδια απάντηση που έδωσα στο Χρήστο.

Ευχαριστώ για τα ερεθίσματα.

@christos fasoulas
Με παρασέρνεις σε μια πιο φιλοσοφική συζήτηση και δεν είχα τέτοια πρόθεση μ' αυτό το ποστ. Ας είναι. Διάβασα το διάλογο που παραθέτεις.
Θα το προσεγγίσω από δυο μεριές
Μια πιο ορθολογική: Αν μιλάμε για αθωότητα πρέπει πρώτα να αναρωτηθούμε σε σχέση με ποιά πράξη, γιατί ο όρος, όντας τρόπον τινά δικανικός, αναφέρεται στην απόδοση μιας 'κατηγορίας' και στην υιοθέτηση (=ενοχή) ή απόρριψή της (=αθωότητα).
Ποιά κατηγορία βαραίνει ένα παιδί;
Στην πρόθεση μπορεί κάλλιστα να έχει ότι κι οι μεγάλοι: να κρύβεται, να δολοπλοκεί, να αδικεί κτλ.
Αν αυτές είναι οι κατηγορίες, τότε δεν υπάρχει παιδική αθωότητα.
Αφού δεν υπάρχει αθωότητα στην πρόθεση, δεν υπάρχει και στην πράξη.
Αλλά μια και το πιάσαμε δικανικά, για να βγάλουμε κρίση δεν κοιτάμε μόνο αν υπάρχει πράξη και πρόθεση, αλλά αν υπάρχει και καταλογισμός.
Κι εδώ το παιδί είναι αθώο. Γιατί ο καταλογισμός ορίζεται μέσα από τη διαμόρφωση συνείδησης που είναι μια κοινωνική διαδικασία και σ' αυτήν το παιδί έχει δρόμο. Δεν λέω πως δεν έχει συνείδηση, αλλά δεν έχει την συνήθη συνείδηση του ενήλικα που αυτήν διαθέτουμε τώρα για να κρίνουμε. Ως ασύνειδο όν το παιδί είναι αθώο. Και το κοινό αίσθημα ότι υπάρχει μια χρυσή εποχή στη ζωή μας, που είμαστε αθώοι, σ' αυτό αναφέρεται.

Πιο προσωπικα: η αθωότητα στην ιστορία μας δεν έχει εξωτερικά κριτήρια. Έτσι τη νοιώθουμε γιατί ίσως δεν είμαστε ευχαριστημένοι από την πορεία που ακολουθήσαμε, ή τις επιλογές που κάναμε. Πόσοι ισχυρίζονται ότι δεν θα άλλαζαν απολύτως τίποτα στη ζωή τους αν μπορούσαν;
Η αθωότητα της παιδικής ηλικία είναι λοιπόν η αθωότητα μου σε σχέση μ' αυτό που τώρα βιώνω ως μη αθώο.

The ball is in your court now...

Tuesday, July 18, 2006  
Blogger alcimede said...

Καθυστερημένες καλησπέρες.
Από το μπλογκ του χαρτοπόντικα και εγώ εδώ. Καλώς σας βρήκα.

Αθωότητα-μη καταλογισμός. Τα παιδιά έχουν το ακαταλόγιστο γιατί δεν έχουν πλήρη ηθική συνείδηση (της κοινωνίας στην οποία ζούν). Άρα δε μπορεί και η "πρόθεση" να είναι μη αθώα. Όσο για τη πράξη, οι πράξεις των παιδιών στηρίζονται στη παρόρμηση. Και η παρόρμηση στην αλήθεια τους.
Οπότε μήπως αθωότητα είναι να δράς σύμφωνα με τη προσωπική σου αλήθεια; Χωρίς τις απαραίτητες αναστολές που επιτρέπουν την κοινωνική συμβίωση; Οπότε χάνουμε και την αθωότητα μας σιγά σιγά από τη στιγμή που γεννιόμαστε; Και από ποιό σημείο και μετά αρχίζουμε να λέμε ότι είμαστε "μη αθώοι";

Tuesday, July 18, 2006  
Blogger scalidi said...

Κάπου διάβασα -δεν θυμάμαι- ότι δεν γεννιόμαστε αθώοι αλλά γινόμαστε...

Wednesday, July 19, 2006  
Blogger Μανος Κοντολεων said...

Η αθωότητα προϋποθέτει συνείδηση. Γι αυτό -πιστεύω- πως δεν γεννιόμαστε μήτε ένοχοι μήτε αθώοι.
Καλώς ήρθατε νέοι συνομηλιτές

Thursday, July 20, 2006  

Post a Comment

<< Home